|
01/03/2009 |
|
Net het interview met Erik Debruyn en Peter Mertens in de Standaard gelezen.
De roep naar meer ideologie in de politiek, spreekt me wel aan maar beangstigt mij ook. Als jongere opgegroeid in een katholieke omgeving vond ik het als student een bevrijding om los te komen van het dogmatisch denken, dat toen nog sterk aanwezig was in het katholieke milieu. Ik begreep dan ook niet dat vrienden, schoolmakkers van mij in Leuven het ene katholieke dogmatisme loslieten om zich opnieuw in het dogmatisme van het toenmalige Amada op te sluiten. Wat mij beangstigt, is niet een ideologische analyse integendeel omdat dit een uiting is van de erkenning van maatschappelijke waarden die men hanteert om een samenleving of een economische werkelijkheid te beoordelen en te analyseren. Het risico bestaat er echter in dat men gaat dogmatiseren en de nodige open kritische geest verliest noodzakelijk om voortdurend alles te durven bevragen.
De vraag van Erik, die pleit voor een verder doorgedreven democratisering niet enkel van het politieke maar zeker van de economische werkelijkheid, kan ik volgen. Maar hoe doe je dit ? Door het nationaliseren van bijvoorbeeld de energie- en de banksector ? Is dit een garantie op meer democratisering ? Of bestaat niet het risico op machtsconcentraties, die uiteindelijk niet meer onderhevig zijn aan gezonde en duurzame economische wetmatigheden ? Het kan nuttig zijn om te participeren in de energiesector omdat de overheid best ook over de nodige knowhow beschikt van een sector, die ze streng wil en moet controleren. Maar het feit dat Ethias omzeggens volledig in handen was van de gemeenschap, dus niet geprivatiseerd, heeft er niet voor gezorgd dat Ethias niet onderhevig is geworden aan de bankcrisis omdat zij juist ook te risicovolle producten in haar portefeuille had. Meer controle op de aangeboden producten kan toxische producten vermijden of tenminste aan de gewone spaarder duidelijk maken welke producten echt niet veilig zijn. Ook moeten de overheden duidelijke regels opstellen waardoor banken weer banken worden en zich concentreren op wat hun kerntaken zijn.
Ik geef toe dat ik een pragmatische geest heb. Voortdurend houd ik rekening met de context waarin het beleid vorm moet krijgen, en dat verhindert soms een duidelijke ideologische standpuntbepaling. Vandaar dat er in een partij mensen moeten zijn, die waakzaam zijn opdat een partij haar fundamentele maatschappelijke waarden niet uit het oog verliest door te verdrinken in pragmatisme.
Ludo
|
